14-15 yaşlarındayım. O güne kadar hiç kahve pişirmemiş, hatta merak dahi etmemiştim. "Hadi!" dedi Arkın Abi'm. "Bana bir fincan kahve yap." Herşeyi çok bilen ben, "Kahve yapmayı bilmiyorum. Hiç yapmadım." demeyi kendime yakıştıraramadım.Mutfağa geçip "Nasılsa yaparım." deyip kolları sıvadım. Su ve kahveyi karıştırıp, bir güzel kaynattım. Köpük möpük yok tabii. "Arkın Abi, köpüksüz oldu." deyip önüne koydum. "Bilmemek ayıp değil Sema, öğrenmemek ayıp." dedi gülerek. Allah'tan şekersiz içiyordu da, en azından o sorun olmadı. Çünkü şekerli içseydi, büyük ihtimalle onu da doğru ölçemeyecektim.
Bu olay bile beni kahveye yakınlaştırmaya yetmedi. Oysa ki, misafir odamızdaki büyük vitrin, değişik ebatlarda, özel kahve fincanlarıyla süslüydü. Ben en çok annemin halasının hediyesi olduğunu hep aynı sevinçle anlattığı, şimdi kullandığımız kahve fincanlarından daha küçük, dışı koyu kahverengi, içi beyaz olan, altında "China" yazılı incecik porselen fincanları severdim. İkinci sırada uzun zaman yalnızca bizim evde olduğunu zannettiğim, daha sonra başka evlerde de görünce, sanki kendi fincanlarımızı görmüş gibi mutlu olup ev sahibiyle bu yüzden sıcak bir bağ kurduğum, çok daha büyükçe, sarı-pembe arası parlak bir renge sahip "sütlü kahve fincanları" gelirdi. :))
Annem arkadaşlarıyla kahve içmeye bayılırdı. Şen şakrak kahkahalar arasında yapılan sohbetlerde Ayşe Hanım fal da bakardı. Bize hiç bakmadı. "Fal diye bir şey yoktur kızım." derdi. Ama yine de "Ayşe Hanım, senin fal çıktı." deyip, ikinci bir fal baktırmaya gelen komşularının isteklerini kırmazdı.
Benim kahve yapmayı öğrenmem de, pek çok şeyde olduğu gibi yine annem sayesinde oldu. Nasıl mı? Vallahi direk sordum. "Anne, kahveyi nasıl yapıyorsun?" :)) O da anlattı. Hepsi bu. Ama öyle hemen olmadı. İyi kahve yapmam yıllarımı aldı. Tam öğrenmişken, kahve makinaları çıktı. Hahhahh! Ama yok. Onunla bile iyi kahve yapmak o kadar kolay değil. Bunu, makinada hazırladığımız halde işyerinde hepimizin elinden değişik çıkan kahvelerden ve bunlar üzerine dönen sohbetlerimizden biliyorum. "Çok iyi kahve yaptığımı" da bu sırada öğrendim. Çünkü söylediler. "Yav ben de aynı şekilde yaptım. Neden seninki gibi olmadı?" sorusuna verdiğim cevabı toparlayarak, iyi Türk kahvesi yapmanın inceliklerini şöyle sıralayabilirim:
1) Kahveyi çekirdekten taze olarak çektirin ve azar azar alın. Fazla miktarda aldığınız kahvenin tüketemediğiniz kısmı, kapak açılıp kapandıkça ve zaman geçtikçe bayatlayacaktır.
2) Hazır paketlenmiş kahve almak zorunda kalıyorsanız, paketin üzerindeki üretim tarihinin yakın, son kullanma tarihininse uzak bir tarih olmasına dikkat edin.
3) Kahve yaparken kullanacağınız suyun içme suyu olmasına özen gösterin. Çünkü klorlu veya aşırı kireçli musluk suları, kahvenizin tadını mutlaka bozar.
4) Soğuk su kullanın. Suyunuz ne kadar soğuksa, kahveniz o kadar köpüklü olur. Her bir fincan için bir fincan su kullanın. Ancak fincanı ağzına kadar suyla doldurmayın.
5) Şeker miktarını şu ölçüyü kullanabilirsiniz: Az şekerli her bir fincan kahve için yarım küp şeker, şekerli kahve için bir tam küp şeker, çok şekerli içinse iki küp şeker kullanabilirsiniz. Şekesiz kahveye haliyle şeker konmayacaktır.
6) Kahveyi kuru bir tatlı kaşığıyla cezveye koyun. Her bir fincan kahve için bir kahve kaşığı dolusu çekilmiş kahve kullanabilirsiniz.
7) Kullanacağınız ölçüde şekeri ve soğuk suyu ilave ederek, ocağa koymadan önce iyice karıştırın. Şeker tamamen erisin ve kahve suyla iyice karışsın.
8) Cezveyi kısık ateşe alın. Kahve yapmak da, içmek de aceleye gelmez. Sabırlı olun. Ateş ne kadar kısık olursa, kahveniz o kadar güzel olur. Bu nedenle közle karışık külde yapılan kahvenin tadı başkadır.
9) Kahve iyice köpürüp kaynamaya yaklaştığında, cezveyi ateşten indirip, üzerindeki köpüğü kaşıkla fincanlara dağıtın. Cezveyi tekrar ateşe koyun. Kahve kaynayıp kabarırken ateşten alıp, fincanlara dağıtın. Kahveyi fincanın kenarından dökmeye özen gösterin. Böylece köpüklerinin sönmesini önlemiş olursunuz.
10) Bu şekilde hazırladığınız kahveleri su ve lokum eşliğinde sunabilirsiniz.
İyi kahveleriniz olsun.
